Członkowie honorowi

o. Roman Wcisło

W pierwszych latach odkrywania Camino de Santiago przez Polaków na początku XXI w. równie często, co imię Apostoła, w opowieściach o Drodze padało jeszcze jedno imię: ojciec Roman. Bowiem niemal wszyscy Polacy zmierzający do św. Jakuba korzystali u progu Santiago de Compostela z noclegów w Europejskim Centrum Pielgrzymowania im. Jana Pawła II na Monte do Gozo, którego dyrektorem jest pochodzący z Rzeszowa, a należący do hiszpańskiej prowincji ojców saletynów, Roman Wcisło.

Swoją osobowiścią, gościnnością oraz opowieściami o. Roman kształtował postrzeganie i odbiór Camino przez Polaków. Monte do Gozo stawało się „żelażnym punktem” na Drodze dla większości polskich pielgrzymów w pierwszych latach odżywania w naszym kraju tradycji pielgrzymowania do Santiago. W udostępionych przez niego pomieszczeniach Centrum do roku 2019 działało „polskie albergue” obsługiwane przez wolontariuszy z naszego kraju.

Roman został pierwszym członkiem honorowym stowarzyszenia decyzją pierwszego Walnego Zebrania Członków dn. 20 listopada 2010 r. w Mikuszewie.

Henryk Karaś

Pochodzący z Krakowa, a mieszkający w Lubinie inżynier górnictwa w KGHM Polska Miedź S.A. zainicjował tworzenie współczesnego szlaku pątniczego nawiązującego do tradycji pielgrzymowania do Santiago de Compostela. To tylko jedno z pól jego działalności. Zawodowo do 2009 związany z KGHM Polska Miedź S.A., gdzie był m.in. dyrektorem generalnym Zakładów Górniczych „Rudna” czy Netrum Badawczego „Cuprum”; w latach 2006-2012 był prezydentem Europejskiej Platformy Technologicznej ds. Surowców Mineralnych w Brukseli.

Latem roku 2004 r. nawiązał kontakt z ks. Stanisławem Czerwińskim, proboszczem parafii św. Jakuba w nieodległym Jakubowie koło Głogowa; ks. Stanisław z kolei chciał przywrócić tradycję pielgrzymek z Głogowa do źródła św. Jakuba w Jakubowie. Z obu tych pomysłów zrodziła się inicjatywa wytyczenia szlaku do Jakubowa na wzór Camino de Santiago. Stało się to możliwe dzięki nawiązaniu kontaktu z niemieckimi gospodarzami powstałego rok wcześniej Ekumenicznego Szlaku Pątniczego (Ökumenischer Pilgerweg) prowadzącego z Görlitz przez Saksonię i Turyngię śladem dawnego traktu Via Regia.

Dzięki zaangażowaniu Henryka Karasia, który został pierwszym prezesem Bractwa św. Jakuba w Jakubowie (jesienią 2004 r.) i jego licznym kontaktom w regionie udało się przekonać samorządy i parafie między Głogowem a Zgorzelcem do umożliwienia i wsparcia wytyczenia, oznakowania i otwarcia 25 lipca 2005 r. Dolnośląskiej Drogi św. Jakuba jako pierwszego współczesnego odcinka Szlaku Jakubowego w Polsce łączącego się z europejską siecią Camino de Santiago.

W uznaniu tych zasług Henryk Karaś otrzymał honorowy tytuł Przyjaciela Dróg św. Jakuba w Polsce podczas Walnego Zebrania Stowarzyszenia dn. 15 kwietnia 2012 r. w Skierniewicach.

Esther Zeiher

W ramach swojej pracy licencjackiej  Esther Zeiher z saksońskiego Grossenhain poszukiwała w źródłach pisanych oraz w terenie śladów dawnego traktu handlowego Via Regia, który łączył Kijów i kraje Europy Środkowej z Paryżem i odległym Santiago de Compostela. Przy tej okazji przeszła najpierw jego ostatni odcinek, czyli Camino Frances, a następnie – w podobnym duchu, ale z nastawieniem odkrywcy i osoby „przecierającej szlak” – miejscowości wyrosłe niegdyś na Drodze Królewskiej w jej ojczyźnie, od Nysy Łużyckiej do dawnej granicy oddzielącej do 1989 RFN i NRD. Latem 2003 wraz ze swoimi przyjaciółmi z ewangelickiego duszpasterstwa młodzieży mogła udostępnić pierwszy we wschodnich Niemczech szlak (dla) Jakubowych pielgrzymów, Ekumeniczny Szlak Pątniczy. Zaczynał się on w miejscu, gdzie kilkanaście miesięcy później powstał Most Staromiejski łączący w Zgorzelcu niemiecki i polski brzeg Nysy Łużyckiej. W tym czasie, czyli jesienią 2004 udało się nawiązać kontakt osobami tworzącymi Dolnośląską Drogę św. Jakuba. Podczas powstawania tego pierwszego w Polsce odcinka współczesnego Camino Esther bardzo chętnie dzieliła sie swoim doświadczeniem tworzenia szlaku, udzielała wielu praktycznych rad oraz udostępniała swoje kontakty ze środowiskiem pielgrzymów w Niemczech. Szczególny podziw budzi jej umiejętnośc łączenia umotywowanej historycznie chrześcijańskiej tradycji z przekazem potrafiącym dotrzeć do współczesnego człowieka.

Honorowy tytuł Przyjaciela Dróg św. Jakuba w Polsce otrzymała decyzją Walnego Zebrania Członków Stowarzyszenia 28 kwietnia 2013 r. w nieodległym od Zgorzelca i Gorlitz Henrykowie Lubańskim na górnołużyckim odcinku Via Regia. Obecnie wychowując dwójkę dorastających dzieci pełni funkcję pastora wspólnot ewangelicko-augsburskich w rejonie Würzburga.

Emil Mendyk

Emil jest niewątpliwie osobą, która ma największy wpływ na budowę i obecny kształt Dróg św. Jakuba w Polsce. Działa aktywnie w tej sprawie od samego początku, ogarniając drogi regionalne w kontekście całego kraju.

Współpracował min. przy tworzeniu Dolnośląskiej Drogi św. Jakuba, Wielkopolskiej Drogi św. Jakuba, Drogi św. Jakuba Via Regia, Lubuskiej Drogi św. Jakuba, Sudeckiej Drogi św. Jakuba. Pisał i pisze nadal wnioski dotacyjne na odnowienie oznakowania.

Jest inicjatorem, członkiem założycielem Stowarzyszenia Przyjaciele Dróg św. Jakuba w Polsce. Przez 15 lata pełnił aktywnie funkcję prezesa stowarzyszenia, obecnie jest wiceprezesem. Emil jest szeroko znany, lubiany i szanowany w Polsce, sam też znaj najwięcej osób które zajmują się polskim Camino. Jest też ekspertem od historii Dróg św. Jakuba w naszym kraju. Jeśli nie wiem jaka jest historia danego odcinka, kto go tworzył, w jakich okolicznościach, pytamy Emila, który to wie.

Działa w organizacjach krajowych i międzynarodowych: zainicjował Parlament Jakubowy, reprezentuje nas w Camino Europe (Szwajcaria), Camino Europa Compostela (Belgia).

Jest pielgrzymem na Camino w Hiszpanii i Portugalii oraz pilotem grup na tych trasach.

Emil ma mnóstwo pomysłów na polskie Camino, część już się zrealizowała, a kolejne będziemy wdrażać 🙂

Tytuł Honorowego Członka Stowarzyszenia Przyjaciele Dróg św. Jakuba w Polsce, przyznało Emilowi Walne Zgromadzenie Członków, które odbyło się w Osiecznej w 2025 r.